Duygularını yoğun yaşayan insanlar vardı bi ara ne ara onlardan biri oldum hiç anlamıyorum. Sevmem hayatımın merkezine oturtmam gibi birşey. Öfkem hiç dönmeyecek bir ateş kadar şiddetli. Merhametim elindekini feda etmeye kadar gitti. Peki kulluktaki keyfiyetim? Bunu düşünüyorum ve bütü duygularım sıfırlanıyor. Yaşadığım zorluklara (insanlara) artık şunu diyorum. "Fe sabrun cemil"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder