Sesi gül şurubu gibi, tatlı fakat serindi. Onu gördüm. Bakışları parlaktı. Birden hem sonbahar serinliğinin ürpertisi ile irkiliyor, hemde aynı anda ilkbaharın taze çiçekleri açıyordu titrek yüreğimde. Tuhaf. Neden bilmem onun yanında bedenim kasılıyordu. İlk defa nasıl davranacağımı bilemiyordum. Konuşma melekemi yitirmiş gibiydim. Duygularla dolup taşmama rağmen ona söyleyecek bir şey bulamıyordum. Sustu. "Lütfen susma" demek istedim. Susmasına eşlik etmek daha makul görünüyorken ne yapabilirdim bende sustum. Sessizce yan yana yürüdük. Hâlbuki kelimelerle arası gayet iyiydi. Ama bana bir şey söylemeye geldiğinde kocaman bir sessizlik, kilidi pas tutmuş kapalı bir kutuydu. Kilitlerini kırmak elimde olsaydı inan ellerim bunu yapmak için hiç vakit kaybetmezdi. Ama elimde değildi ve bu yüzden ellerimden nefret ediyordum.
Bana ellerimi sevmemi sağlayamaz mıydı ki?
...
"Sen bilirsin, nasıl istersen" dedim son olarak.. Nasıl ısrar edilir ki kalmak istemeyene. Ya yüzsüz derler, ya da gurursuz.. Kim bilir belki de "sen bilirsin, nasıl istersen" deyişim onu gelmekten vazgeçirdi. "Bekliyordum" ve "hâlâ bekliyorum" desem dilim mi kururdu? Kururdu bilirim..
Gitti! içimde koca bir çınar ağacı hiç durmadan yaprak döktü.
...
insan bir defa sevdalanmaya görsün.
Her anı sevdiğini buluyor. 'Ah biz' dedi Melek ve Nalan. "Yüreğimiz demir mengende sıkılıp, çıra gibi yanar, utanır da; hislerimizi, sevdamızı, ifade edemeyiz. Öylece ardından bakalarız.."
